ဘကြေးမုံပြောပြတဲ့ခေါင်းပြတ်သရဲမီးစုန်း(စ/ဆုံး)
—————————————————–
“ဟေ့ ဖိုးထူးရေ၊ ပိန်သေးရေ၊ ညောင်ညောင်ရေ လာကြဦးဟေ့၊ ဘကြေးမှုံတို့တုန်းက ကြုံဖူးတဲ့ သရဲအကြောင်း ပြောပြမယ်”
ဖိုးထူး၊ ပိန်သေးနဲ့ ညောင်ညောင်တို့ သုံးယောက်သား
ဘကြေးမှုံရဲ့ အိမ်ကိုရောက်တော့ ဘကြေးမှုံက ဆေးပြင်းလိပ်ကြီးကို ဖွာရင်း သူတို့သုံးယောက်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်တယ်။
ညောင်ညောင်က “အာ ဘကြေးမှုံကလဲ၊ ကြောက်အောင်ပြောတော့မယ်ဆိုတော့လဲ နားကလဲ ထောင်ချင်၊ တကိုယ်လုံးကလဲ တုန်နေပြီ” ဆိုတော့ ဘကြေးမှုံက တဟဲဟဲရယ်ပြီး စပြောတော့တယ်။
“အေး အဲ့တုန်းက ငါတို့ရွာမှာဆိုရင် ညဘက်ဆို လူသွားလူလာပြတ်သလောက်ပဲကွ။ အခုလို ကားတွေ၊ ဆိုင်ကယ်တွေ မရှိတော့ ခြေကျင်ခရီးပဲ သွားရတာပေါ့။ တစ်ညနေကျတော့ ငါက ဘေးရွာက ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ပညာတော်သင်နေတဲ့ ကိုရင်လေးဆီ စာအုပ်သွားပို့တာ။ မှောင်စပြုပြီဆိုတော့ ‘အေး အပြန်ကျရင်တော့ မြန်မြန်ပြန်မှ’ ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှတ်ထားတာပေါ့။”
ပိန်သေးက “ဟဲဟဲ ဘကြေးမှုံကလဲ ငယ်ငယ်က အဲ့လောက်တောင် စာကြိုးစားတာလား” ဆိုတော့ ဖိုးထူးက “အေးပေါ့ကွ၊ စာကြိုးစားလို့သာ အခု ဘကြေးမှုံလို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်နေတာပေါ့” လို့ ဝင်ပြောတယ်။
ဘကြေးမှုံက ဆေးပြင်းလိပ်ကို တစ်ဖွာဖွာဖွာရင်း “အေး မင်းတို့ကတော့ ငါ့ကို စရဲကြတာပေါ့လေ။ အဲ့တုန်းက အမှန်ပဲကွ၊ ငါ့မှာ ကိုယ်တိုင်ကြုံခဲ့ရတာ။
အဲ့လို စာအုပ်ပို့ပြီး အပြန်လမ်းမှာပေါ့ကွာ။ ရွာအစွန်က သုဿန်နားရောက်ခါနီး၊ လမ်းဘေး ကောက်ရိုးပုံကြီးနားကနေ ငါ့ရှေ့တည့်တည့်ကို လူတစ်ယောက်က ထွက်လာတာပဲ။ အစကတော့ လူပဲမှတ်တာပေါ့။
လရောင်အောက်မှာ မသဲမကွဲ မြင်နေရတော့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လျှောက်လာတာ။”
ညောင်ညောင်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ “ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲဟင် ဘကြေးမှုံ” လို့ မေးတော့ ဘကြေးမှုံက ဆေးပြင်းလိပ်ပြာခါပြီး ဆက်ပြောတယ်။
“ငါလဲ လန့်သွားတာပေါ့ကွာ။ ‘ဟာ ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်သူလဲ’ လို့ စိတ်ထဲတွေးနေတုန်း အဲ့လူက တဖြည်းဖြည်းနီးလာတာ။ နီးလာလေ၊ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ထလာလေပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ကွာ… အဲ့လူမှာ ခေါင်းက မပါဘူး!”
ဖိုးထူးနဲ့ ပိန်သေးတို့နှစ်ယောက်သား ကြောက်လန့်တကြား အော်လိုက်ကြတယ်။
“ဟား ဘကြေးမှုံရာ တကယ်လားဗျာ”
ဘကြေးမှုံက “တကယ်ပေါ့ကွ၊ မျက်စိနဲ့တပ်အပ်မြင်ခဲ့ရတာ။ ခေါင်းပြတ်ကြီးက ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ့ ငါ့နားကို တဖြည်းဖြည်းကပ်လာတာ။
ငါလဲ ကြောက်လွန်းလို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ပြေးမယ်ဆိုလဲ ခြေထောက်တွေက လေးနေပြီ၊ အော်မယ်ဆိုလဲ အသံက ထွက်မလာဘူး။”
“အဲ့လိုနဲ့ သူက ငါ့နားရောက်လာပြီး ဘာပြောလဲ သိလား?” ဘကြေးမှုံက ဆိုင်းငံ့ပြီး မေးလိုက်တယ်။ သုံးယောက်သား မျက်လုံးပြူးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတော့ ဘကြေးမှုံက ဆက်ပြောတယ်။
“သူက ဘာပြောလဲဆိုတော့… ‘ဟိတ်ကောင်! ငါ့ခေါင်း ဘယ်နားကျန်ခဲ့လဲဟဲ့! မင်းများ တွေ့မိသေးလား!’ တဲ့ကွာ။ သူ့အသံက အေးစက်စက်နဲ့ ခြောက်ကပ်ကပ်ပဲ။ ငါ့နားထဲမှာတင် ပဲ့တင်ထပ်နေသလိုပဲ။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ လေပြင်းတစ်ချက်ဝှေ့လာပြီး အနားက သစ်ရွက်ခြောက်တွေ တဝှီးဝှီးလွင့်ကုန်တာ။ ငါလဲ အဲ့မှာတင် အသက်ကို ပြန်မရှူရဲတော့ဘူး။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီခေါင်းပြတ်ကြီးရဲ့ လက်က ငါ့ပခုံးကို လာကိုင်တာ။ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားသလိုပဲ။”
ဖိုးထူး၊ ပိန်သေးနဲ့ ညောင်ညောင်တို့ သုံးယောက်သား ဘကြေးမှုံရဲ့ စကားကြောင့် ကြက်သီးမွေးညင်းတွေ ထကုန်ကြတယ်။ ညောင်ညောင်ဆိုရင် ဘကြေးမှုံရဲ့ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
“ငါလဲ အဲ့မှာတင် သတိလစ်သွားတာပေါ့ကွာ။ မနက်ကျမှ လူတွေလာတွေ့လို့ ရွာကို ပြန်ရောက်လာတာ။ အဲ့ကတည်းက ငါ ညဘက်ဆို အပြင်မထွက်ရဲတော့ဘူးကွ။ အဲ့ခေါင်းပြတ်ကြီးရဲ့ မျက်နှာမပါတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက်အသံကြီးက အခုထိ ငါ့နားထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ။
ဘယ်သူမှ မကြုံပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတယ်” လို့ ဘကြေးမှုံက ဆေးပြင်းလိပ်ကို တစ်ဖွာဖွာနဲ့ ပြောရင်း အေးစက်စက် မျက်နှာထားနဲ့ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တော့ သုံးယောက်သား ကြောက်လန့်တကြား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်ပြီး တုန်နေကြတော့တယ်။
မီးစုန်းနှင့် ဘကြေးမှုံ
ဘကြေးမှုံက ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ငှဲ့သောက်ပြီး ဆေးပြင်းလိပ်ကြီးကို ရှိုက်ဖွာလိုက်တယ်။ မီးစုန်းအကြောင်းပြောပြမယ်ဆိုတော့ ဖိုးထူး၊ ပိန်သေး၊ ညောင်ညောင်တို့က သူ့မျက်နှာကို မမှိတ်တမ်းကြည့်နေကြတယ်။
ညက တိတ်ဆိတ်လို့၊ လေအေးက တိုက်လို့၊ သူတို့ရင်ထဲမှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ လှိုင်းထနေတယ်။
“ဟိုး… လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကပေါ့ကွာ” ဘကြေးမှုံက စကားစတယ်။ “ငါတို့ရွာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက တောအုပ်ကြီးထဲမှာ မီးစုန်းတစ်ကောင် ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ပျံ့နေတာ။
လူတွေက ညဘက်ဆို အပြင်မထွက်ရဲကြဘူး။ အထူးသဖြင့် လပြည့်ညတွေဆို ပိုဆိုးတာပေါ့ကွာ။ မီးစုန်းက လပြည့်ညမှာဆို ပိုအားပြည့်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
“ဘကြေးမှုံက မီးစုန်းကို တကယ်တွေ့ခဲ့ဖူးတာလား” ပိန်သေးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ မေးတယ်။
ဘကြေးမှုံက ခပ်ပြုံးပြုံးနဲ့ ခေါင်းညိတ်တယ်။ “တွေ့ခဲ့ဖူးတာပေါ့ကွာ။ တစ်ခါတုန်းက ငါတို့သူငယ်ချင်းတစ်စု တောထဲမှာ ထင်းခုတ်ရင်း ညနက်သွားကြတာ။
အဲဒီညက လပြည့်ညပဲ။ ငါတို့အပြန်လမ်းမှာ တောအုပ်ထဲက လင်းပြီး နီရဲနေတဲ့ အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒါ ဘာများပါလိမ့်လို့ ငါတို့ စပ်စုပြီး လိုက်သွားမိကြတာပေါ့ကွာ။”
“အီးမား… ကြောက်စရာကြီး” ညောင်ညောင်က ဖိုးထူးလက်ကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
“အဲဒီအလင်းတန်းက တဖြည်းဖြည်း နီးလာလေ၊ အသံတစ်မျိုးကြားလာရလေပဲ။ ဝီးခနဲ၊ ဝါးခနဲ အသံတွေက တော်တော်ကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်။
ငါတို့နီးသွားတော့ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက ငါ့တစ်သက် မမေ့ဘူးကွာ။ မီးတောက်တွေ ဝန်းရံနေတဲ့ လူပုံသဏ္ဍာန်လိုလို၊ မဟုတ်သလိုလို အကောင်ကြီးတစ်ကောင်။ သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း မီးခဲလို နီရဲပြီး တောက်လောင်နေတာ။”
ဘကြေးမှုံရဲ့ စကားသံက ပိုပြီး တုန်ရင်လာသလိုပဲ။ “အဲဒီကောင်က တောထဲက သစ်ပင်တွေကို လက်နဲ့တို့လိုက်တာနဲ့ မီးလောင်ကုန်တာ။ ပြီးတော့ သူ့ပါးစပ်ထဲက မီးလုံးကြီးတွေ ထွက်လာပြီး လေထဲမှာ ပျံဝဲနေတာ။ ငါတို့ တကယ်ကို ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ရတာ။ အဲဒီတုန်းကသာ မပြေးခဲ့ရင် ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဖိုးထူးက မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်နဲ့ “အဲဒါ မီးစုန်းပေါ့နော် ဘကြေးမှုံ”
“ဟုတ်တယ်ကွာ။ မီးစုန်းပဲ။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ငါတို့ ဘယ်တော့မှ လပြည့်ညမှာ တောထဲ မသွားရဲတော့ဘူး။ မင်းတို့လည်း သတိထားကြကွာ။ မီးစုန်းဆိုတာ ရှိကိုရှိတာ။
” ဘကြေးမှုံက ဆေးပြင်းလိပ်ကြီးကို နောက်တစ်ဖန် ဖွာရှိုက်ရင်း မှောင်မည်းနေတဲ့ တောအုပ်ကြီးဘက်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့တယ်။ ကလေးတွေလည်း ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း အိမ်ကို ပြန်ဖို့ ခြေလှမ်းတွေ သွက်လာကြတော့တယ်။