ဦးပိန်တံတားပေါ်ကဥစ္စာစောင့်မလေးမေနှင်းဖြူ

ဦးပိန်တံတားပေါ်ကဥစ္စာစောင့်မလေးမေနှင်းဖြူ🌹🌹(စ/ဆုံး)

——————————————————————

အခန်း (၁) – တံတားဦးက ဒဏ္ဍာရီ

မန္တလေးမြို့ရဲ့ ညနေခင်းတွေဟာ သိပ်ကို လှပလွန်းပါတယ်။ အထူးသဖြင့် တောင်သမန်အင်းရဲ့ အနောက်ဘက်ကမ်းကနေ နေလုံးကြီးက တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားတဲ့အချိန်၊ ဦးပိန်တံတားကြီး တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်လွှမ်းသွားတဲ့အချိန်ဆိုရင်ဖြင့် ရောက်ဖူးသူတိုင်း ရင်သပ်ရှုမောရစမြဲပါ။
ဒီလိုလှပတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာတော့ လူငယ်စာရေးဆရာလေး သက်ဦးတစ်ယောက် တံတားပေါ်မှာ အတွေးနယ်ချဲ့ရင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ မန္တလေးရဲ့ ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို စိတ်ဝင်စားသူပီပီ ဦးပိန်တံတားကြီးရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကို စိတ်ကူးပုံဖော်ရင်း ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်အတွက် အကြံထုတ်နေတာပေါ့။ တံတားပေါ်မှာ လူတွေစည်ကားနေပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုသော လစ်ဟာမှုကို ခံစားနေရတယ်။ ဝမ်းနည်းရိပ်လိုလို၊ လွမ်းဆွတ်မှုအရိပ်လိုလို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ရင်ကို လာရိုက်ခတ်နေသလိုပါပဲ။
သူ တံတားလယ်လောက်က ဇရပ်တစ်ခုမှာ ခဏထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် လေပြေအေးတစ်ချက်က သူ့မျက်နှာကို ညင်ညင်သာသာ တိုးဝှေ့သွားတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲ့ဒီလေပြေနဲ့အတူ ရှေးကျတဲ့ ငုရွှေဝါပန်းရနံ့သင်းသင်းလေးပါ ရောယှက်ပါလာတာပါပဲ။ ဒီခေတ်ဒီခါမှာ ဒီလိုပန်းရနံ့မျိုးက သိပ်မရနိုင်တော့ဘူးလေ။ သက်ဦး မျက်လုံးကိုဖွင့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့အနားက ဇရပ်တိုင်ကိုမှီပြီး စကားပြောနေကြတဲ့ အဒေါ်ကြီးနှစ်ယောက်ရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ညည်းပြောသလို နေဝင်ခါနီးဆိုရင် တံတားပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း သိပ်မလျှောက်ချင်ဘူးအေ။ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။”
“ဟုတ်ပါ့အေ။ တို့အဖွားတွေ လက်ထက်ကတည်းက ပြောစမှတ်ရှိတာပဲ။ ဒီတံတားမှာ စောင့်နေတဲ့ ဥစ္စာစောင့်မလေး ရှိတယ်ဆိုပဲ။ သူ့နာမည်က မေနှင်းဖြူတဲ့။ သနားစရာလေးပါတော်။”
သက်ဦးရဲ့ နားတွေ စွင့်သွားတယ်။ ‘မေနှင်းဖြူ’။ နာမည်လေးက သိပ်လှတယ်။ ‘ဥစ္စာစောင့်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးက သူ့ရဲ့ စာရေးဆရာစိတ်ကို ပိုပြီးဆွဲဆောင်လိုက်သလိုပါပဲ။ သူဟာ အဒေါ်ကြီးတွေ စကားဝိုင်းနားကို မသိမသာတိုးသွားပြီး နားထောင်နေလိုက်တယ်။
“သူက ဒီတံတားကြီး ဆောက်တုန်းက အမရပူရနေပြည်တော်ခေတ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်တဲ့အေ။ ချစ်သူကို ဒီတံတားပေါ်မှာ စောင့်ရင်းနဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတာဆိုလားပဲ။ အဲ့ဒီကတည်းက သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်က ဒီတံတားကို စွဲလမ်းပြီး ချစ်သူစုံတွဲတွေ၊ စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိတဲ့သူတွေကို စောင့်ရှောက်နေတာတဲ့။ နေဝင်ချိန်ဆိုရင် ငုရွှေဝါပန်းနံ့လေးရရင် အဲ့ဒါ မေနှင်းဖြူရောက်လာတာတဲ့ ပြောကြတာပဲ။”
သက်ဦးရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူခုနကရလိုက်တဲ့ ပန်းရနံ့။ ဒါဆိုရင်…။ သူ့စိတ်ထဲမှာ မယုံကြည်စိတ်နဲ့အတူ သိလိုစိတ်က ပြင်းပြလာခဲ့တယ်။ ဒီဒဏ္ဍာရီရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လိုအဖြစ်အပျက်တွေ ရှိနေမလဲ။ မေနှင်းဖြူဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဘယ်သူလဲ။ သူ့မှာ ဘယ်လို ကြေကွဲစရာဇာတ်လမ်း ရှိခဲ့လို့လဲ။
နေလုံးကြီးက တောင်ကုန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်ကို ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ တံတားပေါ်မှာတော့ မီးရောင်လေးတွေ ထိန်လင်းလာခဲ့တယ်။ သက်ဦးရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ မေနှင်းဖြူဆိုတဲ့ နာမည်လေးနဲ့အတူ သူ့ရဲ့ ဝတ္ထုဇာတ်လမ်းအစဟာ ခိုင်ခိုင်မာမာ အမြစ်တွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဖြေကို မရမချင်း ရှာဖွေတော့မယ်လို့ သံန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်မိပါတော့တယ်။
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

အခန်း (၂) – မေနှင်းဖြူရဲ့ ရာဇဝင်

သက်ဦးဟာ ဦးပိန်တံတားရဲ့ ဒဏ္ဍာရီကို ခြေရာခံဖို့အတွက် အရင်ဆုံး သမိုင်းစာအုပ်တွေ၊ ရာဇဝင်ကျမ်းတွေနဲ့ မန္တလေးရဲ့ ရှေးဟောင်းပုံပြင်တွေကို စတင်လေ့လာပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ‘မေနှင်းဖြူ’ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တိတိကျကျ ရေးသားထားတာမျိုးကိုတော့ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။ သူဟာ လက်မလျှော့ဘဲ တောင်သမန်အင်းနားက ရှေးကျတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီကျောင်းက သက်တော်ရှည်ဆရာတော်ကြီးဟာ ဒီဒေသရဲ့ သမိုင်းအကြောင်းတွေကို နှံ့စပ်တယ်လို့ ကြားသိရလို့ပါပဲ။
ဆရာတော်ကြီးက သက်ဦးရဲ့ သိလိုစိတ်ပြင်းပြမှုကို သဘောကျပြီး သူသိသမျှကို ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူပါတယ်။
“ဒကာလေးရယ်၊ ဒီပုံပြင်က ပေစာ ပုရပိုက်စာတွေထဲမှာ တရားဝင် မှတ်တမ်းတင်ထားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီဒေသမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုကနေ တစ်ခု ပါးစပ်ပြောရာဇဝင်အဖြစ်နဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ ကြေကွဲစရာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ပဲ” လို့ ဆရာတော်က ဖြည်းညင်းစွာ မိန့်တော်မူရင်း ဇာတ်လမ်းကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်ကျော်၊ အမရပူရနေပြည်တော်ခေတ်ကပေါ့။ တောင်သမန်အင်းရဲ့ ကမ်းစပ်ရွာလေးတစ်ရွာမှာ မေနှင်းဖြူလို့ခေါ်တဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ မေနှင်းဖြူဟာ ရုပ်ရည်ချောမောလှပသလို စိတ်ထားလည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ သူ့ရဲ့အလှဟာ နန်းတွင်းအထိတောင် ကျော်ကြားသတဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ နေပြည်တော်ရဲ့ လက်မှုပညာထူးချွန်တဲ့ ပန်းပုဆရာပျိုတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငသစ်နဲ့ မေနှင်းဖြူတို့ဟာ ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ကြတယ်။ ငသစ်ဟာ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့အပြင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူတစ်ယောက်ပါ။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တောင်သမန်အင်းရဲ့ ကမ်းစပ်မှာ မကြာခဏ ချိန်းတွေ့လေ့ရှိပြီး အနာဂတ်ဘဝကို အတူတူတည်ဆောက်ဖို့ အိပ်မက်တွေ မက်ခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းကို သက်သေတည်ဖို့အတွက် ငသစ်ဟာ သူ့ရဲ့ပန်းပုပညာနဲ့ ငုရွှေဝါပန်းပွင့်ပုံဖော်ထားတဲ့ ကျွန်းသစ်ဘီးလေးတစ်ခုကို မေနှင်းဖြူအတွက် လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ “ဒီပန်းတွေလိုပဲ ငါတို့ရဲ့အချစ်တွေ အမြဲတမ်းမွှေးပျံ့နေစေရမယ်” လို့ သူက ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာမပေးခဲ့ပါဘူး။ မေနှင်းဖြူရဲ့ အလှကို တိတ်တခိုး သဘောကျနေတဲ့ အာဏာရှိမှူးမတ်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ မင်းလှကျော်ဆိုတာ ရှိခဲ့တယ်။ မင်းလှကျော်ဟာ မေနှင်းဖြူကို ပိုင်ဆိုင်လိုဇောနဲ့ ငသစ်ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ဒုက္ခပေးဖို့ ကြံစည်ပါတော့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ ဘုရင့်အမိန့်တော်ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး မင်းလှကျော်ဟာ ငသစ်ကို နယ်စပ်က တိုက်ပွဲတစ်ခုဆီကို အရေးပေါ်စေလွှတ်လိုက်တယ်။ တကယ်တော့ အဲ့ဒီစေလွှတ်မှုဟာ မင်းလှကျော်ရဲ့ ပရိယာယ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။
မခွဲခွာခင် ညနေမှာ ငသစ်ဟာ မေနှင်းဖြူနဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ မြို့ဝန်ဦးပိန်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ တောင်သမန်အင်းကို ဖြတ်ပြီး တံတားကြီးတစ်စင်း တည်ဆောက်နေချိန်ပေါ့။
“နှင်းဖြူ… ကိုယ်ပြန်လာတဲ့အခါ ဒီတံတားကြီးပေါ်မှာ ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် လက်တွဲပြီး လမ်းလျှောက်ကြမယ်နော်။ ကိုယ်မင်းကို ပြန်လာပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးတယ်။ ကိုယ့်ကိုစောင့်နေပါ” လို့ ငသစ်က တံတားတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ရင်း ကတိပေးစကားဆိုခဲ့တယ်။ မေနှင်းဖြူကလည်း မျက်ရည်တွေကြားကနေ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ချစ်သူကို စောင့်နေမယ်လို့ သစ္စာဆိုခဲ့ပါတယ်။
ငသစ် ထွက်သွားပြီး လအတန်ကြာတဲ့အခါမှာတော့ မင်းလှကျော်ဟာ ယုတ်မာတဲ့ အကြံအစည်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပါတော့တယ်။ သူဟာ ငသစ်တစ်ယောက် တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းအမှားကို မေနှင်းဖြူဆီကို ပို့လွှတ်လိုက်တယ်။
ချစ်သူကျဆုံးပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားတဲ့အခါ မေနှင်းဖြူဟာ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ့ဘဝရဲ့ အလင်းရောင်တွေအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားသလိုပါပဲ။ နေ့နေ့ညည ငိုကြွေးရင်း ဘာမှမစားမသောက်နဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့ရဲ့စိတ်ဟာ လောကကြီးကို ကျောခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံရပါတယ်။
တစ်ညနေခင်း၊ နေဝင်ချိန်မှာ မေနှင်းဖြူဟာ ငသစ်ပေးခဲ့တဲ့ ငုရွှေဝါပန်းပုဘီးလေးကို ရင်ဘတ်မှာပိုက်လို့ အပြီးမသတ်သေးတဲ့ ဦးပိန်တံတားဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ချစ်သူကို ကတိပေးခဲ့တဲ့နေရာ၊ သူတို့ရဲ့အချစ်တွေ ရှင်သန်ခဲ့တဲ့ တောင်သမန်အင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို သူ့ကိုယ်သူ နှစ်မြှုပ်အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
သူမရဲ့ မပြည့်ဝခဲ့တဲ့ အချစ်၊ မပြေလည်ခဲ့တဲ့ သစ္စာတရားနဲ့ ချစ်သူကို စောင့်နေမယ်ဆိုတဲ့ စွဲလမ်းစိတ်တွေကြောင့် မေနှင်းဖြူရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ သေပြီးနောက်မှာလည်း ဒီတံတားပေါ်ကနေ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တံတားကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ ဥစ္စာစောင့်လေးအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်…။
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

အခန်း (၃) – သဲလွန်စတစ်ခု

ဆရာတော်ကြီး မိန့်ကြားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ သက်ဦးရဲ့ ရင်ထဲမှာ မေနှင်းဖြူအတွက် သနားစိတ်တွေ၊ မင်းလှကျော်အတွက် မကျေနပ်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုလွဲချော်နေသလို ခံစားနေရတုန်းပဲ။ ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ်ပဲ ဒီလိုအဆုံးသတ်သွားတာလား။ ငသစ်ကကော တကယ်ပဲ တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့တာလား။
သူ့ရဲ့ စာရေးဆရာသဘာ၀ခံစားမှုအသိက ဒီဇာတ်လမ်းမှာ နောက်ကွယ်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်လို့ သူ့ကို သတိပေးနေသလိုပဲ။ သူဟာ ဆရာတော်ဘုရားကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကျောင်းဝင်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ သက်ဦးဟာ ဦးပိန်တံတားကို နေ့တိုင်းလိုလို သွားဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ မေနှင်းဖြူရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေရာရဲ့ ခံစားမှုကို သူ့ကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်နေအောင် ကြိုးစားရင်း နောက်ထပ်သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ရမလားလို့ မျှော်လင့်နေမိတာပါ။
တစ်နေ့မှာတော့ သူဟာ တံတားအနီးက ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အရောင်းဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်ကို သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဆိုင်ထဲမှာတော့ ရှေးခေတ်က အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေ၊ ပေစာ၊ ပုရပိုက် အဟောင်းအနွမ်းလေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ သူလည်း စိတ်ဝင်စားတာနဲ့ ဆိုင်ထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်တယ်။
ဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုက သူ့ကိုဖော်ရွေစွာကြိုဆိုပြီး သူစိတ်ဝင်စားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ပြတယ်။ သက်ဦးက အမရပူရခေတ်က မှတ်တမ်းမှတ်ရာလေးတွေများ ရှိမလားလို့ မေးကြည့်လိုက်တယ်။ အဘိုးအိုက ခဏစဉ်းစားပြီး “ဟိုအပုံထဲမှာတော့ ဘာတွေပါမှန်း မသိဘူးကွယ့်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ကျောင်းက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲ ပါလာတာ။ စိတ်ဝင်စားရင်တော့ မွှေကြည့်ပေါ့” ဆိုပြီး ထောင့်တစ်နေရာက သေတ္တာအဟောင်းကြီးတစ်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
သက်ဦးလည်း ဇွဲမလျှော့ဘဲ ဖုန်တက်နေတဲ့ သေတ္တာထဲက ပေထုပ်တွေ၊ စာလိပ်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အများစုကတော့ ဗေဒင်ကျမ်းတွေ၊ ဆေးကျမ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ သူ စိတ်ဓာတ်ကျခါနီးအချိန်မှာပဲ ပုရပိုက်အနက်ရောင်လေးတစ်ခုကို သွားတွေ့တယ်။ အဲ့ဒီပုရပိုက်က တခြားဟာတွေနဲ့ မတူဘဲ သေသေသပ်သပ်လေး ထုပ်ပိုးထားတယ်။
သူ ပုရပိုက်လေးကို ဖြည်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပါတော့တယ်။ အထဲမှာ ရေးထားတာတွေက ကဗျာဆန်ဆန် နေ့စွဲမှတ်တမ်းတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ရေးသူရဲ့ နာမည်နေရာမှာ ‘မောင်သစ်’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သက်ဦးတစ်ယောက် လက်တွေတောင် တုန်လာတယ်။ ဒါ… ဒါ ငသစ်ရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ပုရပိုက်ပဲ။ သူ အသက်ကို အောင့်ထားပြီး စာတွေကို တစ်ကြောင်းချင်းစီ ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
ပုရပိုက်ထဲမှာ သူနဲ့ မေနှင်းဖြူရဲ့ ချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်း၊ သူတို့ရဲ့ ချိန်းတွေ့မှုတွေအကြောင်း၊ သူ မေနှင်းဖြူကို ဘယ်လောက်ချစ်မြတ်နိုးကြောင်းတွေကို ရင်ဖွင့်ရေးသားထားတယ်။ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွေမှာတော့ သူ့ဘဝရဲ့ အဖြစ်ဆိုးကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူဟာ တိုက်ပွဲကို အမှန်တကယ် သွားခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မကျဆုံးခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ သက်စွန့်ဆံဖျား တိုက်ခိုက်ပြီး အောင်ပွဲနဲ့အတူ နေပြည်တော်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ မေနှင်းဖြူနဲ့ ဦးပိန်တံတားပေါ်မှာ လက်တွဲလမ်းလျှောက်ရမယ့် အရေးကိုပဲ တွေးပြီး ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ သူပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။ မေနှင်းဖြူတစ်ယောက် သူ့ကို တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးပြီအထင်နဲ့ တောင်သမန်အင်းထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားပြီတဲ့။
ငသစ်ဟာ ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူဟာ မင်းလှကျော်ရဲ့ ပရိယာယ်မှန်း ချက်ချင်းသိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အာဏာရှိတဲ့ မင်းလှကျော်ကို သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ့ဘဝမှာ အရာအားလုံး အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားပြီလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ့ချစ်သူမရှိတဲ့ လောကမှာ သူ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးမစီရင်ခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာမှာ ဒီလိုရေးထားခဲ့တယ်…
“နှင်းဖြူ… မင်းမရှိတဲ့နောက်မှာ ကိုယ့်ဘဝက အမှောင်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်မင်းနောက်ကို အခုလိုက်လာလို့မဖြစ်သေးဘူး။ မင်းရဲ့ဝိညာဉ်လေး အေးချမ်းဖို့အတွက် ကိုယ် သာသနာ့ဘောင်ထဲဝင်ပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ ပြုပေးမယ်။ ကိုယ်ပြုသမျှကုသိုလ်တွေကို မင်းရရှိပြီး ကောင်းရာဘုံဘဝကို ရောက်ပါစေလို့ ကိုယ်ဆုတောင်းပေးနေပါ့မယ်။ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ ကိုယ်တို့ ပြန်ဆုံကြမှာပါ…။”
သက်ဦးရဲ့ မျက်လုံးကနေ မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့်စီးကျလာခဲ့တယ်။ ဒါဆိုရင်… မေနှင်းဖြူရဲ့ ဇာတ်လမ်းက လူတွေသိထားသလို မဟုတ်ဘူး။ သူ့ချစ်သူက သူ့ကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူး။ သူ့ချစ်သူဟာ သူ့အတွက် တစ်ဘဝလုံးကို ပေးဆပ်ပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်သွားခဲ့တာပဲ။ မေနှင်းဖြူရဲ့ ဝိညာဉ်လေးက ဒီအမှန်တရားကို မသိရှာဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တံတားပေါ်မှာ သူ့ချစ်သူကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာပါလား။
သက်ဦးဟာ ပုရပိုက်လေးကို ရင်မှာပိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲကနေ အမြန်ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ သူ့မှာ လုပ်စရာတစ်ခု ရှိနေပြီ။ ဒီအမှန်တရားကို မေနှင်းဖြူကို ပြောပြရမယ်။
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

အခန်း (၄) – ကတိသစ္စာ ပြည့်မြောက်ခြင်း

သက်ဦးတစ်ယောက် ဦးပိန်တံတားဆီကို အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနေ့ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း နေလုံးနီနီကြီးက တောင်ကုန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်ကို ဝင်ဖို့ ဟန်ပြင်နေတဲ့ ညနေခင်းအချိန်ပါပဲ။ တံတားပေါ်မှာ လူတွေရှုပ်ယှက်ခတ်နေပေမယ့် သက်ဦးရဲ့ စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးက တစ်နေရာတည်းမှာပဲ စုစည်းနေခဲ့တယ်။
သူဟာ မေနှင်းဖြူ ရေထဲကို ခုန်ချခဲ့တယ်လို့ ယူဆရတဲ့ တံတားလယ်က ဇရပ်နေရာလေးကို တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ငသစ်ရဲ့ ပုရပိုက်လေးကို လုံခြုံစွာ ပိုက်ထားတယ်။
ဇရပ်လေးဆီကို ရောက်တဲ့အခါ သူ မျက်လုံးကို မှိတ်ချလိုက်တယ်။ လေပြေအေးတစ်ချက်က သူ့ကို လာရောက်တိုးဝှေ့သွားပြန်ပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ငုရွှေဝါပန်းရနံ့လေးက အရင်နေ့တွေကထက် ပိုပြီးပြင်းရှရှနဲ့ သူ့နှာခေါင်းထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။ ဝမ်းနည်းမှု၊ လွမ်းဆွတ်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရောပြွန်းနေတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရစ်ဝဲနေသလိုပဲ။
သက်ဦးက အသံထွက်စရာမလိုဘဲ သူ့စိတ်ထဲကနေပဲ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မေနှင်းဖြူ… မင်းရဲ့နာမည်က မေနှင်းဖြူ ဟုတ်တယ်ဟုတ်။ ငါက ဒီခေတ်က စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပါ။ မင်းရဲ့ဇာတ်လမ်းကို ငါသိခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသိထားတာတွေက မပြည့်စုံသေးဘူး။ မင်းကို ငါ အမှန်တရားကို ပြောပြမလို့ပါ။”
သူခဏရပ်လိုက်ပြီး အသက်ကိုဝအောင်ရှူလိုက်တယ်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လေထုက ပိုပြီးတော့ အေးစက်လာသလိုပဲ။
“မင်းရဲ့ချစ်သူ ငသစ်… သူ တိုက်ပွဲမှာ မကျဆုံးခဲ့ဘူး မေနှင်းဖြူ။ သူ မင်းကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ဘူး။ သူ အောင်ပွဲနဲ့အတူ မင်းဆီကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ မင်းနဲ့အတူ ဒီတံတားပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ သူပြန်လာခဲ့တာ။”
သူ့စကားဆုံးတော့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ တံတားပေါ်က လူတွေရဲ့ အသံတွေတောင် အဝေးကို လွင့်သွားသလိုပဲ။
“ဒါပေမဲ့ သူပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ မင်းမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကမ္ဘာကြီးလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်။ သူ မင်းနောက်ကို လိုက်ချင်ခဲ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ဝိညာဉ်လေး အေးချမ်းစေဖို့အတွက် သူ သာသနာ့ဘောင်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူ့တစ်ဘဝလုံး မင်းအတွက် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေလုပ်ရင်း၊ မင်းနာမည်ကိုရွတ်ပြီး ဆုတောင်းပေးရင်းနဲ့ပဲ သူ့ဘဝကို အဆုံးသတ်သွားခဲ့တာပါ။ သူ မင်းကို သေတဲ့အထိ ချစ်သွားခဲ့တာပါ… မေနှင်းဖြူ။”
သက်ဦးရဲ့ စကားတွေအဆုံးမှာတော့ သူ့ရှေ့က လေထုထဲမှာ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ အလင်းမှုန်လေးတွေ စုစည်းသွားပြီး မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာခဲ့တယ်။ ရှေးအမရပူရခေတ်က ဝတ်စုံနဲ့၊ ဆံထုံးလေးနဲ့၊ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေစို့နေတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်။ သူမဟာ မေနှင်းဖြူဆိုတာ သက်ဦး သိလိုက်ပါတယ်။
မေနှင်းဖြူရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ သူ့ကို မယုံနိုင်ခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ ကြေကွဲခြင်းတွေ ရောယှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတဲ့ ဝေဒနာတွေအစား ကျေးဇူးတင်ခြင်းနဲ့ ငြိမ်းချမ်းခြင်း အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်လာခဲ့တယ်။
သူမဟာ သက်ဦးကို ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ တောင်သမန်အင်းပေါ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ထို့နောက်မှာတော့ မြူခိုးငွေ့တွေလို တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
သူမ ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်မှာပဲ ဦးပိန်တံတားပေါ်မှာ အမြဲလိုလို ခံစားနေရတဲ့ အမည်မသိ ဝမ်းနည်းမှုကြီးဟာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ လေထုတစ်ခုလုံး ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသလို၊ ငုရွှေဝါပန်းရနံ့လေးကလည်း ကျေနပ်စွာနဲ့ လေထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားခဲ့တယ်။
သက်ဦးတစ်ယောက် မျက်ရည်တွေကြားကနေ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ သူ့ရင်ထဲက အလုံးကြီးလည်း ကျသွားခဲ့ပြီ။ မေနှင်းဖြူရဲ့ ဝိညာဉ်လေး အခုတော့ ကျွတ်လွတ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့မပြီးဆုံးသေးတဲ့ သစ္စာတရားဟာ ဒီညနေမှာပဲ အမှန်တရားနဲ့အတူ ပြည့်မြောက်သွားခဲ့ပြီလေ။
သက်ဦးဟာ တံတားပေါ်ကနေ အပြန်မှာ သူ့စိတ်တွေ အရမ်းကို ကြည်လင်နေခဲ့တယ်။ သူရေးမယ့် ဝတ္ထုဟာ ရိုးရိုးပါးစပ်ပြောရာဇ၀င်ဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ် မဟုတ်တော့ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အချစ်စစ်ရဲ့ သက်သေခံဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာတော့မယ်။ သူဟာ သူ့ရဲ့မှတ်စုစာအုပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံးစာကြောင်းကို ရေးချလိုက်ပါတော့တယ်။
“ဦးပိန်တံတားရဲ့ ညနေဆည်းဆာတိုင်းမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေအဆုံးသတ်သွားခဲ့တဲ့ ချစ်ခြင်းတရားတစ်ခုရဲ့ ရနံ့တွေ ရှိနေခဲ့ပါတယ်…”။

****************************************************